愛しい

posted on 20 Sep 2012 05:12 by aikatakun in BeMyself
 
あきれるほど愛しい日々に この歌を歌おう 笑顔を呼ぼうぜ~
 
ถึงจะไม่รู้การตีความที่แม่นยำแต่ก็พอจะรู้ว่าประโยคนี้ช่างตรงใจ ตรงกับสภาพจิตใจในตอนนี้...
.
..
...
.....
.........
ประโยคนี้เมื่อฟังแล้วทำให้คิดถึงคนรักแสนไกลของเรา
นานมากแล้วที่ได้แต่รอฟังข่าว นานมากแล้วที่ได้แต่คอยเฝ้ามองผ่านกรอบแก้ว
ตอนนี้รอยยิ้มจะเปลี่ยนไปแค่ไหน แววตาจะยังเหมือนเดิมมั้ย
เป็นคำถามที่หาคำตอบไม่ได้...สิ่งเดียวที่บีบคั้นหัวใจคือความคิดถึง...
คิดถึงจนเป็นทุกข์ และเริ่มที่จะคิดว่า ควรจะรอแบบไร้วี่แววแบบนี้ต่อไป...
...หรือควรจะหยุดความสั่นไหวในหัวใจแห้งแล้งนี้ลงเสียที...
เพลงหวานที่เคยซึ้ง เริ่มเปลี่ยนแปลงไปสู่เพลงเหงาๆ
ความหวังอันเปรี่ยมล้น เริ่มเหือดแห้งไปสู่ความสิ้นหวัง...ไม่มีอะไรที่แน่นอน
เวลาที่เริ่มจะเหลือน้อยลงทุกทีๆ ยิ่งทำให้หัวใจที่เคยเข้มแข็งกลับกลายเป็นอ่อนแออย่างไม่เคยคาดคิด
หากทางที่เลือกเดินนั้นมันมืดมนไร้แสงนำทาง...เรายังควรที่จะไปต่ออีกหรือ?
การเฝ้ารอโดยที่ผ่านกาลเวลาไปอย่างไร้ค่า รอให้ทรายเม็ดสุดท้ายร่วงหล่นลง และจบทุกสิ่งไปเงียบๆ
คงจะเป็นสิ่งที่ดูทั้งโง่และบ้าเอามากๆ ในสายตาคนอื่น...แต่เรากลับทำอะไรไม่ได้
กาลเวลาคงจะบอกว่า : นี่แน่เจ้าคนไร้ค่า เจ้าเฝ้ารอสิ่งที่ไกลเกินเอื้อมให้โน้มมาหาตัวเองอยู่อย่างนี้ช่างไร้ค่านัก ข้าไม่น่าให้เวลากับเจ้าเลย เมื่อเจ้าอยากเป็นคนไร้ค่าอยู่แต่ในเงาเช่นนี้ ข้าจะให้เจ้าอยู่กับมันนิรันดร!
มันจะต้องเป็นไปเช่นนั้นใช่มั้ย? คนที่เหงา เศร้า และเฝ้ารอ มีแต่เพียงเราเท่านั้นหรือ? เค้าไม่ได้ใช้เวลาอย่างไร้ค่ากับการรอเหมือนอย่างเราหรือ? การลงโทษของกาลเวลาช่างน่าเศร้าที่มีแต่ตัวเราที่ได้รับอยู่ฝ่ายเดียว...
 
จงไปเสียเถิดความน่าเศร้าและน่าอัับอายขายขี้หน้า...จากนี้ไปฉันจะไม่ไร้ค่าอีกต่อไปแล้ว...ฉันจะไม่ลดคุณค่าในตัวเองลงเพราะคนรักที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ เพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว...ถึงแม้จะรักมากจนไม่รู้จะเทียบหาคำพูดได้อย่างไร...ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าจะเลิกรักได้อย่างไร...แต่ฉันจะก้าวออกไปข้างหน้าทีละก้าว ทีละก้าว และจะก้าวเดินอย่างมั่นคงและมั่นใจ...และฉันจะให้โอกาสครั้งใหม่กับตัวเอง...ฉันจะมองหามันให้เจอและไขว่คว้ามันเอาไว้ไม่ปล่อยไปอีกแล้ว...ท่านกาลเวลา...ได้โปรดกลับมาอยู่เคียงข้างฉันเถิด...ได้โปรดให้โอกาสนั้นแก่ชั้นในเวลาอันใกล้นี้เถิด...ได้โปรดเฝ้าดู ฉัน คนที่มีค่า สมกับเวลาที่ผ่านไปของท่านเถิด...เมื่อถึงเวลานั้น
กาลเวลาคงจะบอกว่า : จงติดปีกที่กลางหลังของเจ้าเสีย กางมันออกแล้วบินไปดังใจฝัน จะอีกกี่ร้อย กี่พัน กี่หมื่นวัน ขอให้ฝันอันใหม่นั้นจงเป็นจริง อันเวลาและวารีมิมีหวน คิดใคร่ควรก่อนใช้ใช่ทอดทิ้ง ปล่อยเวลาว่างเปล่าไปไม่ประวิง ไม่ใช่สิ่งที่ดีมีค่าเลย

Comment

Comment:

Tweet